Salvador: Pelourinho i dziedzictwo afrobrazylijskie

Pierwsza kolonialna stolica Brazylii i główny port przylotu handlu niewolnikami afrykańskimi do kraju, Salvador przechowuje w historycznym centrum Pelourinho najwyższą koncentrację portugalsach architektury barokowej w Ameryce.

Cidade Alta, gdzie znajduje się Pelourinho, osiąga się z Cidade Baixa windą Lacerdy.

Pelourinho, światowe dziedzictwo UNESCO od 1985 roku, bierze swoją nazwę ze słupa do bicza, który kiedyś był używany do publicznych kar dla zaensławionych ludzi, teraz zastąpiony domami kolonialnymi malowanymi na żywe kolory przechowujące galerie i miejsca muzyki.

Kościół Świętego Franciszka, ze wnętrzem całkowicie pokrytym złotą folią, został zbudowany przez zaensławionych pracowników, którzy również wyrzeźbili groteskowe figury jako cichą formę protestu, według interpretacji wielu historyków.

Winda Lacerda, publiczna winda w użytkowaniu od 1873 i kilkakrotnie odnowiona, łączy w kilka sekund Cidade Alta kolonialną z Cidade Baixa handlową, oszczędzając stromą wspinaczkę ponad siedemdziesiąt metrów.

Mercado Modelo, w Cidade Baixa, zajmuje byłe budynku celnego portowego miasta i dziś sprzedaje rzemiosło, instrumenty muzyki afrobrazylijskiej i kapoeirę na żywo w swoich wewnętrznych podwórzach.

Groteskowe figury rzeźbione w Kościele São Francisco przez zniewolone ręce pozostają jednym z najbardziej bezpośrednich i najmniej znanych odwiedzającym świadectw przemocy, na której zbudowano bogactwo kolonialne miasta.

Capoeira, którą dzisiaj tańczy się na dziedzińcach Mercado Modelo, narodziła się z tej samej historii, transformowanej przez wieki w sztukę walki, taniec i opór kulturowy zarazem.