Air Creebec, przewoźnik społeczności Cree: do czego służy i jak działa

Historia i pozycja na rynku

Założona w 1982 roku z woli Wielkiego Wodza Billy'ego Diamonda, Air Creebec była początkowo w 51% własnością Narodu Cree, a w 49% Austin Airways. W 1988 roku Naród Cree przejął całość, w jednej z największych transakcji handlowych, jakie kiedykolwiek przeprowadziła grupa rdzennej ludności w Kanadzie. Z bazą w Val-d'Or, w północnym Quebecu, przewoźnik nie konkuruje z innymi na obsługiwanych trasach: dla wielu społeczności jest po prostu jedynym regularnym połączeniem lotniczym.

Flota

Flotę tworzą Dash 8-100 i Dash 8-300 do lotów pasażerskich, a obok nich samoloty cargo HS748 używane do przewozu towarów i poczty do społeczności Zatoki Jamesa. Konserwacja floty Dash 8 była przedmiotem wieloletniej umowy ze specjalistyczną firmą zewnętrzną, co pokazuje, jak kluczowa jest niezawodność techniczna dla sieci, która nie może sobie pozwolić na długie przestoje maszyn.

Trasy i siatka połączeń

Główne połączenia łączą Montréal i Val-d'Or ze społecznościami takimi jak Chisasibi i Waskaganish, często pozbawionymi stałego dostępu drogowego. Ruch nie jest turystyczny: obejmuje przejazdy medyczne, podstawowe towary i stałych pasażerów z tego terytorium.

Co mówią pasażerowie

Opinii na ogólnych portalach podróżniczych jest niewiele, ponieważ klientela jest w dużej mierze lokalna i stała.

• Niezawodne połączenie z społecznościami, które inaczej byłyby odizolowane, zwłaszcza zimą.
• Personel dobrze znający specyficzne potrzeby obsługiwanych społeczności.

• Odwołania związane z zimowymi warunkami pogodowymi, z pasami często nieutwardzonymi.
• Wysokie taryfy w stosunku do dystansu, bezpośrednia konsekwencja kosztów operacyjnych na odległych terytoriach.

Air Creebec jest przeznaczona dla osób, które muszą dotrzeć do społeczności Cree w Zatoce Jamesa, a nie dla ogólnej turystyki: kto szuka taniego połączenia regionalnego dla turystyki w Quebecu, powinien poszukać gdzie indziej. Korzystający powinni zawsze przewidzieć zapas jednego lub dwóch dni względem stałych zobowiązań, z uwagi na częste zimowe przerwy pogodowe.