Rabat: Kasbah Udajów nad Atlantykiem

Białe i niebieskie domy, wąskie uliczki, które niespodziewanie otwierają się na tarasy z widokiem na ocean: dzień zaczyna się w Kasbie Oudaya, twierdzy z dwunastego wieku u ujścia rzeki, nadal zamieszkane jak zwyczajna dzielnica miasta.

Po drugiej stronie rzeki, na krótką odległość, widać Wieżę Hassana: w 1195 roku sułtan Jakoub al-Mansur nakazał jej budowę, aby przewyższyć Koutubię w Marrakeszu, ale jego śmierć pozostawiła ją zatrzymaną na czterdzieści cztery metry, obok Mauzoleum Mohammeda V, gdzie spoczywają ostatni dwaj królowie Maroka.

Posuwając się w głąb miasta docieramy do Chellah, nekropolu marinadzkiej z czternastego wieku zbudowanej na ruinach rzymskiego miasta Sala Colonia: białe bocany budują gniazda dzisiaj wśród jego zrujnowanych minaretów, w prawie porzuconym ogrodzie zaledwie kilka kroków od administracyjnego centrum kraju.

Aby zakończyć wycieczę, nie wchodzi się do Pałacu Królewskiego, oficjalnej rezydencji suwerena, ale strażnicy w tradycyjnych mundurach nadal pilnują placu wejściowego, prawie automatyczny przystanek fotograficzny dla każdego, kto tam przechodzi.

Bociany z Chellah nadal powracają każdego roku na te same zrujnowane minarety, obojętne na fakt, że władza królewska przeniosła się gdzie indziej w mieście wiele wieków temu.

Najlepszy czas na jej cieszenie się to późne popołudnie, gdy białe i niebieskie mury Kasby rozświetlają się złotym światłem i rybacy wracają do ujścia rzeki z łodziami pełnymi połowu z dnia.