El Hierro: wyspa dawnego południka zerowego

Najmniejsza i najbardziej zachodnia wyspa Wysp Kanaryjskich, El Hierro posługiwała przez wieki jako punkt odniesienia dla kartografii, jako południk zerowy, zanim Greenwich został przyjęty.

Wynajęty samochód pozostaje konieczny, aby przekroczyć tę starożytną wyspę południka zerowego.

Na Mirador de la Peña, zaprojektowanym przez artystę César Manrique, panoramiczna restauracja dominuje dolinę Zatoki, powstałą po zapaści starożytnej ściany wulkanicznej.

Kierując się na zachód, dochodzi się do El Sabinar, gdzie stuleciu jałowcy rosną niemal horyzontalne, zginane nieustannym wiatrem atlantyckim.

Na końcu wyspy, Punta de Orchilla była uważana przez wieki – od Ptolemeusza do przyjęcia Greenwich w 1884 roku – za punkt zerowy do obliczania długości geograficznych na europejskich mapach.

Wieczorem wioska rybaków La Restinga, dziś cel dla nurków ze względu na chronionym rezerwatem morskim, zamyka dzień na morzu.

Jałowce w El Sabinar nie rosną skrzywione z genetycznego wyboru, ale z powodu wiatru, który je zgina od młodości: drzewa przesadzone w inne miejsce, w schronieniu, mają tendencję do wyprostowania się w ciągu kilku lat.

Punta de Orchilla dawno utraciła swoją rolę kartograficzną, ale mały pomnik wciąż przypomina zwiedzającym, że przez wieki europejskie mapy mierzyły świat począwszy od tej właśnie skały.