Nankin: cesarskie mury i pamięć XX wieku

Stolica sześciu chińskich dynastii i Republiki Chin przed 1949 r., Nanjing zachowuje pod swoją tożsamością miasta akademickiego jedne z najlepiej zachowanych cesarskich murów na świecie.

Atrakcje rozmieszczone są na dużym terenie: warto na zmianę korzystać z metra i spacerów na pieszo.

Mury Nanjing, wybudowane w czternastym wieku na rozkaz pierwszego cesarza Ming i pierwotnie rozciągające się na ponad trzydzieści pięć kilometrów, pozostają wśród najdłuższych murów miejskich kiedykolwiek zbudowanych na świecie, wciąż przejezdne pieszo lub rowerem na około dwadzieścia pięć kilometrów zachowanego szlaku.

Świątynia Konfucjusza, wielokrotnie odbudowana po kolejnych zniszczeniach, wychodzi na rzekę Qinhuai na terenie ożywianym wieczorem kolorowymi światłami i łodziami turystycznymi, historyczne siedzisku egzaminów imperialnych do służby cywilnej.

Mauzoleum Sun Yat-sena, ojca Chińskiej Republiki, wymaga wspinaczki trzystu dziewięćdziesięciu dwóch schodów wzdłuż boku Purpurowego Wzgórza, zanim dotrze się do białego marmurowego holu upamiętniającego.

Pomnik Masakry w Nanjing dokumentuje za pomocą fotografii, świadectw i pozostałości archeologicznych japońską okupację z 1937 roku w wystawie wyraźnie zaprojektowanej tak, aby nie zmniejszać powagi zdarzeń.

Mury cesarskie czternastego wieku i pomnik z 1937 roku opowiadają dwa skrajności tej samej historii miasta: budowę władzy i jej najbrutalne zaprzeczenie, w odstępie sześciu wieków.

Świątynia Konfucjusza, ozywiona każdego wieczoru bez zbyt dużego ciężaru historycznego, pozostaje miejscem, w którym Nanjing wydaje się udzielać sobie treguy od obu skrajności.